من در اصفهان، کم بیتوته کرده ام. مثلا نهایتا یکی دو شب...اما در ۱۴ سالگی، بلکه سیزده و نیم سالگی یک بار قصد آموزش نظامی کردم. سال ۱۳۶۶ بود... کل این آموزش نظامی، ۴۵ روز بود. حدود ۲۵ روزش در پادگان امام حسین علیه السلام در شهر سده یا همین خمینی شهر امروزی بود و ۲۰ روز آن در شهر اصفهان بود. کل بیتوته من، شد ۲۰ روز...و این رکورد ۲۰ روزه، باقی ماند تا ازدواج و قضایای جهنمی بعد از ازدواج....این بار رکورد بیتوته بنده در شهر اصفهان، به ۲۷ روز کشید...اما چه ۲۷ روزی؟ خدا میداند و مسببین ملعونین آن واقعه...۲۷ قرن، بر من گذشت...حسابش آن دنیا...

بعضیااا نونشون در تحقیر و تضعیف و تخریب دیگرانه...

زحمت هم خیلی میکشند... ولی چون جاه طلب و زیاد خواه هستند، لذا کمبودها را با تخریب و تضعیف و تحقیر دیگران جبران میکنند تا به زعم و خیال واهی خود، نواقص را برطرف کنند...

«رضا محمدی تبار»، اینچنین تحریر کرد...به نام ایزد مهربان مهرورز...ستایش، ویزه ایزد است که پرورش دهنده ی جهانیان و گیتی نشینان است.همان پروردگار مهربان مهرورز...همو که دارنده روز پاداش و آیین است...تنها تو را می پرستیم و تنها از تو کمک می جوییم...ما را به راه استوار، راهنمایی کن...راه کسانی که به آنها بنده نوازی کردی...نه راه آنهایی که بدانها خشم گرفتی...و نه راه گمشدگان و گمگشتگان و گمراهان...